Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

Μουσικά παραμύθια

Ο Πέτρος και ο λύκος (Sergei Prokovief)
Ο Πέτρος ζούσε με τον παππού του, σε ένα μικρό σπιτάκι, στην καρδιά ενός ρωσικού δάσους. Πολύ κοντά στο σπίτι υπήρχε μια λιμνούλα όπου πήγαινε ο Πέτρος με τις τσέπες γεμάτες ψωμί για να ταΐσει την πάπια που ζούσε εκεί. 
Ο παππούς απαγόρευε στον Πέτρο να πηγαίνει εκεί γιατί φοβότανε μήπως βρεθεί στο δρόμο του κανένας πεινασμένος και άγριος λύκος. Το παιδί όμως πήγαινε κρυφά.
Τελικά οι φόβοι του παππού βγήκαν αληθινοί. Ο Πέτρος όμως κατάφερε μαζί με το πουλάκι και τη γάτα να αιχμαλωτίσουν το αγρίμι και με τη βοήθεια των κυνηγών να το πάνε στον ζωολογικό κήπο.

Στο παραμύθι αυτό ακούγετε η αφήγηση και τα μουσικά όργανα παίζουν μουσικούς σκοπούς που αντιπροσωπεύουν τους ήρωες της ιστορίας.
Φλάουτο-πουλάκι
Κλαρινέτο-γάτα
Όμποε-πάπια
Φαγκότο-παππούς
Τρία κόρνα-λύκος
Όλα τα έγχορδα-Πέτρος
Γκρανκάσα-οι τουφεκιές των κυνηγών
Με τον τρόπο που παρουσιάζετε το μουσικό αυτό παραμύθι, τα παιδιά έρχονται σε επαφή με τα μουσικά όργανα και μαθαίνουν τον ήχο που βγάζει το κάθε ένα, μ'έναν τρόπο που τα βοηθά να μάθουν χωρίς να βαρεθούν. 

Ο Kαρυοθραύστης (Piotr Ilyich Tsaikovsky)
Η μικρή Κλάρα ζούσε στο σπίτι του θείου της επειδή έχασε τους γονείς της. Τα ξαδέρφια της τη ζήλευαν και την έκαναν συχνά πολύ λυπημένη.
Αυτή την παραμονή Πρωτοχρονιάς είδε ένα όνειρο με ήρωα τον κούκλο της που του είχε δώσει το όνομα ''πρίγκιπας Καρυοθραύστης''. Την επόμενη μέρα ο φίλος του θείου της έφερε στο σπίτι το γιο του ο οποίος έμοιαζε καταπληκτικά στον πρίγκιπα Καρυοθραύστη. Μαζί του ταξίδεψε για το Βασίλειο των Ονείρων πάνω στη ράχη ενός γαλάζιου γυάλινου δράκου.

Ένα παραμύθι που εξάρει την φαντασία των παιδιών με βοηθό την υπέροχη μουσική του Τσαϊκόφσκι.

Το καρναβάλι των ζώων (Camile Saint-Saens)
Το έργο αυτό γράφτηκε τις Απόκριες του 1886. Ο συνθέτης με μεγάλη φαντασία και βαθιά γνώση διάλεξε εκείνα τα ζώα που τον ενέπνεαν περισσότερο και χρησιμοποιώντας τα κατάλληλα μουσικά όργανα μας τα περιέγραψε με νότες. Έτσι, για παράδειγμα το φλάουτο, με τον τρόπο που παίζεται, μιμείται το κελάηδισμα των πουλιών, το κοντραμπάσο θυμίζει το βαρύ βάδισμα του ελέφαντα, το βιολί μοιάζει με το μακρόσυρτο γκάρισμα του γαϊδάρου κτλ.
Όλη αυτή η σύνθεση, που έχει χαρακτηριστεί σαν ζωολογική φαντασία, είναι ένα μουσικό παιχνίδι, χαρούμενο και διασκεδαστικό, σαν να είμαστε μπροστά στην παρέλαση ενός καρναβαλιού.  


Οι τέσσερις εποχές (Antonio Vibaldi)
Άνοιξη: Η αναγέννηση της φύσης. Η αναγέννηση του ίδιου του ανθρώπου. Τα πάντα ξυπνούν από το βαθύ λήθαργο. Τα τοπία αλλάζουν. Τα χρώματα γίνονται πιο ζωηρά. Τα σύννεφα μαζεύονται στις άκρες του ουρανού. Το κελάηδισμα των πουλιών πλημμυρίζει τον ανοιξιάτικο αέρα τον γεμάτο μεθυστικά αρώματα.
Καλοκαίρι: Ο κάματος της ζέστης. Το καλοκαίρι με την πύρινη χαίτη. Απειλεί τα δάση με τις φωτιές του. Ωριμάζει τα φρούτα στα κλαδιά. Κιτρινίζει τις κορφές από τα στάχυα. Γεμίζουν οι αυλές και οι γειτονιές παιδικές φωνές. Να όμως η καλοκαιρινή καταιγίδα που γρήγορα θα ξεθυμάνει. Η γη ρουφά το νερό για να ξεδιψάσει, να δροσιστεί.
Φθινόπωρο: Οι χωρικοί χορεύουν για να το υποδεχτούν. Η γη ξεκουράζεται χαρούμενη αφού έδωσε ότι καλύτερο μπορούσε και γέμισε τις αποθήκες. Τα πουλιά μεθούν με τις ρόγες που πέφτουν από τον τρύγο. Το χορτάρι παίρνει ξανά το πράσινο χρώμα του, από το κόκκινο που του είχε χαρίσει ο ήλιος του καλοκαιριού. Τα φύλλα αρχίζουν τον τρελό χορό τους και το ρυάκι κυλά τραγουδώντας. Ομίχλη και σύννεφα με σκούρα χρώματα κάνουν την εμφάνιση τους και μεταφέρουν τη μελαγχολία παντού.
Χειμώνας: Τα κλαδιά γυμνά, σαν χέρια υψωμένα σε ώρα προσευχής. Η ανάσα του αγέρα παγωμένη μας διαπερνά και μας φέρνει ανατριχίλα. Το χιόνι αλλάζει τις εικόνες, απαλύνει τις γραμμές. Τα πάντα μοιάζουν να είναι σε χειμερία νάρκη. Η φλόγα της προσμονής όμως σιγοκαίει κάτω από το κατάλευκο και παγωμένο πέπλο με το λιγοστό και αχνό φως του χειμωνιάτικου ήλιου. 







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Προβολές σελίδας